கடவுள் உண்டா? இல்லையா? இந்த விவாதம் மனிதன் சிந்திக்கத் தொடங்கிய காலத்திலிருந்து இன்றும் முடிவின்றி தொடர்கிறது. காரணம் இரண்டுப் பக்கமும் பேச இடம் இருப்பதுதான். ஆத்திகர்களால் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி கடவுளை நிரூபிக்க முடியவில்லை. நாத்திகர்களாலும் இயற்கையின் இயக்கம் பற்றிய பல கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்ல முடியவில்லை. கடவுள் என்ற சொல் ஒரே நேரத்தில் சிலருக்கு பரவசத்தையும் சிலருக்கு பரிகாசத்தையும் தருவதாகயிருக்கிறது.
கடவுளின் இருப்புக் குறித்து தெளிவான பார்வை இல்லாதபோதும் கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாதவனாகவே இருந்து வருகிறேன். முன்பெல்லாம் கடவுள் இல்லை என்று தீவிரமாக மறுத்த வந்த நான் இப்போது கடவுள் உண்டா இல்லையா என்று எனக்கு தெரியவில்லை என்பதை ஒப்புக் கொள்ளுமளவுக்கு பக்குவம் பெற்றிருக்கிறேன். இல்லை என்று சொல்வதன் மூலம் ஒன்றை மறைமுகமாக உண்டு என ஏற்றுக்கொள்வதாகவே ஒரு நினைப்பு. ஏனெனில் இருக்கும் ஒன்றைத் தானே இல்லை என்று சொல்ல முடியும். மேலும் மற்றவர்களின் அபிப்ராயங்களை வைத்துக் கொண்டு கடவுள் விஷயத்தில் முடிவெடுப்பதில் துளியும் விருப்பம் இல்லாமல் போனது. எனவே எனக்கு நானே கடவுளைத் தேடிப் பார்க்கத் துவங்கினேன். இன்று வரை என்னால் உணரப்படவில்லை. தன் அற்புதங்களை முற்றிலும் அடக்கிவைத்துக்கொண்டிருக்கும் கடவுளின் மீதான மனிதர்களின் நம்பிக்கையையும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.
வாழ்வில் எந்த பிடிமானமுமின்றி கலங்கிப் போய் நிற்கும் மனிதர்களுக்கு கோயில்களே புகலிடமாகவும் பிரார்த்தனைகளே பிடிமானமாகவும் உள்ளதை பார்க்கும் போது அது மூட நம்பிக்கையாய் இருந்தாலும் இருந்து விட்டுப் போகட்டும் என்றே மனது விரும்புகிறது. கடவுள் வழிபாட்டைவிடவும் முக்கியமானது சக மனிதனை மதிப்பதும், அவனை புரிந்து கொள்வதுமே ஆகும் என்ற வரிகள் மீது அதீத நம்பிக்கை கொண்டவன் நான்.
***
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக